Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ· πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Σου. Ωσαννά εν τοις υψίστοις· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Ωσαννά εν τοις υψίστοις (Άγιος, Άγιος, Άγιος είσαι Κύριε των Δυνάμεων· γεμάτος ο ουρανός και η γη από τη δόξα Σου. Σώσε μας, ύψιστε Θεέ· ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου. Σώσε μας, ύψιστε Θεέ)
English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Κυριακή της Πεντηκοστής

Πράξεις των Αποστόλων_2:1-12

Και ότε ήλθεν η ημέρα της Πεντηκοστής, ήσαν άπαντες ομοθυμαδόν εν τω αυτώ τόπω.  Και εξαίφνης έγεινεν ήχος εκ του ουρανού ως ανέμου βιαίως φερομένου, και εγέμισεν όλον τον οίκον όπου ήσαν καθήμενοι·  και εφάνησαν εις αυτούς διαμεριζόμεναι γλώσσαι ως πυρός, και εκάθησεν επί ένα έκαστον αυτών,  και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου, και ήρχισαν να λαλώσι ξένας γλώσσας, καθώς το Πνεύμα έδιδεν εις αυτούς να λαλώσιν. 
Ήσαν δε κατοικούντες εν Ιερουσαλήμ Ιουδαίοι, άνδρες ευλαβείς από παντός έθνους των υπό τον ουρανόν·  και καθώς έγεινεν η φωνή αύτη, συνήλθε το πλήθος και συνεταράχθη, διότι ήκουον αυτούς εις έκαστος λαλούντας με την ιδίαν αυτού διάλεκτον.  Εξεπλήττοντο δε πάντες και εθαύμαζον, λέγοντες προς αλλήλους· Ιδού, πάντες ούτοι οι λαλούντες δεν είναι Γαλιλαίοι;  Και πως ημείς ακούομεν έκαστος εν τη ιδία ημών διαλέκτω, εν ή εγεννήθημεν;  Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίται και οι κατοικούντες την Μεσοποταμίαν, την Ιουδαίαν τε και Καππαδοκίαν, τον Πόντον και την Ασίαν,  την Φρυγίαν τε και την Παμφυλίαν, την Αίγυπτον και τα μέρη της Λιβύης της κατά την Κυρήνην και οι παρεπιδημούντες Ρωμαίοι, Ιουδαίοί τε και προσήλυτοι,  Κρήτες και Άραβες, ακούομεν αυτούς λαλούντας εν ταις γλώσσαις ημών τα μεγαλεία του Θεού.  Εθαύμαζον δε πάντες και ηπόρουν, άλλος προς άλλον λέγοντες· Τι σημαίνει τούτο; 

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Άγιος Παΐσιος: " Όταν μας βρίσκει μία αρρώστια, καλά είναι να αφηνώμαστε στον Χριστό εν λευκώ".


Όταν μας βρίσκει μία αρρώστια, καλά είναι να αφηνώμαστε στον Χριστό εν λευκώ.

Να σκεφτώμαστε ότι η ψυχή μας έχει μεγαλύτερη ανάγκη από υπομονή και δοξολογία στους πόνους παρά από ατσαλένιο σώμα με το οποίο μπορούμε να κάνουμε μεγάλους σωματικούς αγώνες, οι οποίοι όμως ίσως μας κάνουν να καυχηθούμε, χωρίς να το καταλάβουμε, γιατί θα νομίσουμε ότι με το σπαθί μας θα κερδίσουμε τον Παράδεισο.

Ξέρετε πόσα χρόνια έχω άλλοτε υποφερτό πόνο και άλλοτε ανυπόφορο; Ο υποφερτός είναι μια μόνιμη κατάσταση.

Πόσα τράβηξα πρώτα από την βρογχεκτασία και έπειτα με την εγχείρηση που έκανα!

Έπειτα άρχισαν ιστορίες με τα έντερα. Ύστερα, μισή χρονιά την πέρασα με την δισκοπάθεια· πονούσα πολύ.

Δεν μπορούσα να κάνω ούτε τις μετάνοιες που έκανα, αλλά δυσκολευόμουν και να εξυπηρετηθώ, ενώ χρειαζόταν να υπηρετήσω και τον κόσμο που ερχόταν.

Στην συνέχεια μου παρουσιάστηκε κάτι σκληρό στην κοιλιά· μου είπαν ότι ήταν κήλη.

Όταν κουραζόμουν, πονούσε και πρηζόταν πολύ. Μια μέρα, παραμονή του Αγίου Παντελεήμονος, ήταν πρησμένο και πονούσα. Έπρεπε όμως να πάω στην Σκήτη, στην ολονυκτία. Είπα: «θα πάω και ό,τι θέλει ας γίνη», γιατί έπρεπε να πάω. Στην διάρκεια της αγρυπνίας σκέφθηκα να καθήσω λίγο, αλλά είπα «αν κατεβάσω εγώ το στασίδι, για να καθήσω, θα το κατεβάσουν όλοι», οπότε προτίμησα να μην καθήσω καθόλου. Μετά από δώδεκα ώρες που κράτησε η αγρυπνία υπέθεσα ότι θα χειροτερέψη πολύ.

Όταν επέστρεψα στο Κελλί μου, δεν πρόλαβα καλά-καλά να μπω μέσα, χτύπησε το καμπανάκι. «Ε, Πάτερ, άνοιξε!», ακούω κάποιον να φωνάζη. Έβαλα τα γέλια. «Εντάξει, είπα, τώρα θα πάμε συνέχεια». Και πράγματι σε λίγο ήρθαν και άλλοι και άλλοι. Το βράδυ που τελείωσα με τον κόσμο, είδα ότι είχε εξαφανισθή τελείως! Την άλλη ημέρα, ενώ είχα ξεκουραστή, πάλι παρουσιάστηκε! Έπειτα με εμπόδιζε και με πονούσε, αλλά και το καμάρωνα κιόλας. Αφού ο Χριστός το ήξερε, ήξερε και ότι με βοηθάει, γι’ αυτό το άφηνε. Πέντε χρόνια κράτησε αυτό. Ξέρεις τι δυσκολία;

- Και τότε, Γέροντα, που είχατε πρόβλημα με τα πόδια σας;

- Εκείνο ήταν άλλο. Δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος. Όταν ερχόταν κόσμος, ζοριζόμουν. Πέρασε εκείνο, μετά άρχισε η αιμορραγία. «Ελκώδη κολίτιδα», μου είπαν. Άλλη ιστορία... Πάνε επτά χρόνια με αιμορραγίες, με πόνους... Αλλά μη στεναχωριέσθε· μόνο να εύχεσθε για την υγεία της ψυχής μου. Εγώ χαίρομαι που με τίμησε ο Θεός και μου έδωσε αυτό το δώρο και δεν θέλω να μου το στερήση. Δόξα τω Θεώ· ο Θεός το επιτρέπει, για να βοηθηθώ κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Έτσι δίνουμε εξετάσεις στην υπομονή. Τώρα αυτό, ύστερα το άλλο... «Υπομονής χρείαν έχομεν»[20]. Γιατί, αν εμείς που έχουμε λίγο φόβο Θεού, δεν κάνουμε υπομονή, τι θα κάνουν οι κοσμικοί; Αν και βλέπω ότι πολλοί λαϊκοί μας ξεπερνούν στην αρετή. Μου έλεγαν οι γονείς μου ότι οι Φαρασιώτες, όταν αρρώσταιναν, δεν έτρεχαν αμέσως στον Χατζεφεντή[21] να τους θεραπεύση.

Υπέμεναν πρώτα τους πόνους, όσο μπορούσαν, ανάλογα με το φιλότιμο και την υπομονή τους, διότι θεωρούσαν ευλογία να υποφέρουν. «Ας βασανίσω κι εγώ, έλεγαν, λίγο την ψυχή μου για τον Χριστό, αφού ο Χριστός βασανίστηκε πολύ, για να με σώση». Και, όταν πια έβλεπαν ότι πήγαιναν πίσω οι δουλειές τους και ταλαιπωρούνταν η οικογένειά τους, τότε πήγαιναν στον Χατζεφεντή να τους θεραπεύση.

Βλέπεις τι φιλότιμο είχαν! Όταν εκείνοι, που ήταν λαϊκοί, σκέφτονταν έτσι και έκαναν υπομονή, εγώ σαν καλόγερος πως πρέπει να σκέφτωμαι; Ο Χριστός είπε: «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών»[22]. Βλέπετε, ο Θεός δεν ευχαριστήθηκε τόσο από τις ελεημοσύνες του Ιώβ, όταν είχε όλα τα αγαθά, όσο από την υπομονή του τον καιρό της δοκιμασίας[23].

Από το Βιβλίο ΄΄οι δοκιμασίες στην ζωή μας΄΄, ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ‘’ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ’’, ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

http://oliiorthodoxia.blogspot.gr/?m=1

Ποιά η διαφορά της εορτής της Πεντηκοστής με την εορτή του Αγίου Πνεύματος;


Η εορτή της Πεντηκοστής είναι εορτή της Αγίας Τριάδος, αφού με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος μαθαίνουμε ότι ο Θεός είναι Τριαδικός. Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος έγινε κατά την ημέρα της Κυριακής. Την ήμερα αυτή, ήλθε το Άγιο Πνεύμα στους Μαθητές του Χριστού. Ο ιερός υμνογράφος αποκαλεί την Πεντηκοστή τελευταία εορτή από πλευράς αναπλάσεως και ανακαινίσεως του ανθρώπου: «Την μεθέορτον πιστοί και τελευταίαν εορτήν εορτάσωμεν φαιδρώς, αύτη εστί Πεντηκοστή, επαγγελίας συμπλήρωσις και προθεσμία».

Οι άγιοι Πατέρες μας λοιπόν, πού έβαλαν σε άριστη σειρά και τάξη όλα τα θέματα της πίστεως μας, για να δώσουν τιμή στο Άγιο Πνεύμα, όρισαν να το εορτάζουμε και κατά την Πεντηκοστή, αλλά και ξεχωριστά την επόμενη ημερα την Δευτέρα.

Ουσιαστικά, λοιπόν, δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στην εορτή της Πεντηκοστής και στην εορτή του Αγίου πνεύματος.

Η ενέργεια του Τριαδικού Θεού είναι κοινή και ποτέ δεν μπορεί να χωριστεί και να απομονωθεί ένα Πρόσωπο από τα άλλα Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Το Άγιον Πνεύμα είναι ομοούσιο με τον Υιό και τον Πατέρα, γιατί και τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος έχουν κοινή ουσία ή φύση, και κοινή ενέργεια.Το υπόμνημα του Πεντηκοσταρίου της Δευτέρας του Αγίου Πνέυματος είναι χαρακτηριστικό:

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Δευτέρᾳ τῆς Πεντηκοστῆς, αὐτὸ τὸ πανάγιον, καὶ ζωοποιόν, καὶ παντοδύναμον ἑορτάζομεν Πνεῦμα, τὸν ἕνα τῆς Τριάδος Θεόν, τὸ Ὁμότιμον, καὶ Ὁμοούσιον, καὶ Ὁμόδοξον τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ.
Στίχοι
Πᾶσα πνοή, δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου,
Δι’ οὗ πονηρῶν πνευμάτων φροῦδα θράση.
Τῇ ἐπιφοιτήσει τοῦ ἁγίου Πνεύματος, πρεσβείαις τῶν Ἀποστόλων σου, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
Και της Κυριακής της Πεντηκοστής αναφέρει:

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ ὀγδόῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τὴν ἁγίαν Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν.
Στίχοι
Πνοῇ βιαίᾳ γλωσσοπυρσεύτως νέμει,
Χριστὸς τὸ θεῖον Πνεῦμα τοῖς Ἀποστόλοις.
Ἐκκέχυται μεγάλῳ ἑνὶ ἤματι Πνεῦμ’ ἁλιεῦσι.
Ταῖς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Συμπερασματικά:
Οι άγιοι Πατέρες μας πού έβαλαν σε άριστη σειρά και τάξη όλα τα θέματα της πίστεως μας, για να δώσουν τιμή στο Άγιο Πνεύμα, όρισαν να το εορτάζουμε και κατά την Πεντηκοστή, αλλά και ξεχωριστά την επόμενη ημέρα. Εμείς, πρέπει να γνωρίζουμε ότι την ήμερα αυτή, όταν εορταζόταν η Πεντηκοστή των Εβραίων, ήλθε το Άγιο Πνεύμα στους Μαθητές του Χριστού. Επειδή, λοιπόν, οι Άγιοι Πατέρες θεώρησαν καλό να ξεχωρίσουν τις γιορτές για να τιμήσουν με τον τρόπο αυτό το μεγαλείο του Παναγίου και Ζωοποιού Πνεύματος, γι’ αυτό εορτάζουμε το Πανάγιο Πνεύμα, πού είναι μία υπόσταση της Αγίας Τριάδος.

https://megalipanagiathivon.gr/

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Ιερά Εικόνα Μεγάλης Παναγιάς Θηβών

 

ΜΙΚΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Η θαυματουργή Εικόνα της επονομαζομένης «Μεγάλης» Παναγίας, είναι το πάνσεπτο κειμήλιο, η εφέστια Εικόνα της ιστορικής πόλεως των Θηβών. Βρίσκεται τοποθετημένη σε περίτεχνο μαρμαρόγλυπτο προσκυνητάρι, στο μέσο του Ιερού Ναού της, ο οποίος είναι κτισμένος στη δυτική πλευρά του κέντρου της πόλεως (επί των οδών Παναγιώτου Δράκου, Ηλέκτρας, Μπινιάρη και Αγίου Δημητρίου). Αυτός ο Ναός, που τιμάται ως δισυπόστατος – και στο όνομα του Μυροβλήτου Αγίου Δημητρίου – και που λόγω του πλήθους των εντοιχισμένων γλυπτών πέριξ αυτού (αναγομένων την προ και μετά Χριστόν εποχή), χαρακτηρίσθηκε ως «διαχρονικό μουσείο εντοιχισμένων γλυπτών», είναι δημιούργημα του Τηνίου ονομαστού αρχιτέκτονος Ιωάννου Φιλιππότη.

Σύμφωνα με την παράδοση, η Εικόνα ιστορήθηκε από τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά, τον «ιατρόν και αγαπητόν» (περί το έτος 70μ.Χ.), ο οποίος, κατά την παράδοση, κατείχε, πλην των άλλων, και το τάλαντο της ζωγραφικής τέχνης και υπήρξε ο πρώτος αγιογράφος Της.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (730) μας λέγει ότι, ενώ ακόμη η Θεοτόκος ζούσε, ο Λουκάς ζωγράφισε την μορφή της. Έπειτα παρουσίασε τα έργα του στην ίδια την Παναγία Μητέρα του Κυρίου μας και Εκείνη, τόσο πολύ ευχαριστήθηκε, ώστε ευλόγησε τις Εικόνες με τα λόγια: «η χάρις του εξ’ εμού Τεχθέντος, είη μετ’ αυτών».

Επίσης, ο Συμεών ο Μεταφραστής (820), λέγει περί του Ευαγγελιστού Λουκά, πως εκείνος πρώτος από όλους, με κερί, μαστίχα και χρώματα φιλοτέχνησε την μορφή Της και μας δίδαξε να τιμούμε και να σεβόμαστε την Εικόνα Της.

Σήμερα, βρίσκονται περί τις εβδομήντα εικόνες Της διεσπαρμένες τόσο στον ελλαδικό όσο και στον ευρύτερα γνωστό χώρο (Κύπρο, Ρωσία και αλλού).

Σύμφωνα με προφορικές παραδόσεις, αλλά κυρίως με μαρτυρίες εκκλησιαστικών συγγραφέων και ιστορικών, όπως ο Νικηφόρος Κάλλιστος (ιγ’ αι.), ο Μάξιμος Μαργούνιος (ιστ’ αι.), ο Ιερώνυμος Φιλοστόργιος και ο Κοντογόνης (ιθ’ αι.), ακόμα και ο αρχαιολόγος Κεραμόπουλος στα «Θηβαϊκά» του (κ’ αι.) και ο Κ. Δουκάκης στο «Μεγάλο Συναξαριστή» του, ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς, διδάσκοντας το ιερό Ευαγγέλιο, έφθασε «εις τας επταπύλους Θήβας της Βοιωτίας», όπου έζησε, μαρτύρησε και παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Κύριο, ενώ το σώμα του ενταφιάστηκε στις Κατακόμβες της πόλεως και αργότερα σε μαρμάρινη λάρνακα στο «Πολυάνδριον» της πόλεως, όπου σήμερα βρίσκεται ο Ιερός Προσκυνηματικός Ναός και αυτή η λάρνακα που φιλοξένησε το ιερό σώμα του. Ήταν επόμενο, λοιπόν, ο Ευαγγελιστής να άφησε ως θεομητορική ευλογία μια από τις Εικόνες του, την «Μεγάλη» Παναγία μας, στον τόπου όπου έδρασε ιεραποστολικά, στη Θήβα.

Ειδικοί ερευνητές, ασχολούμενοι με την εικονογραφική τέχνη, βρίσκουν κοινά στοιχεία τόσο στην «Μεγάλη» Παναγία μας, όσο και στις υπόλοιπες που κατασκεύασε ο ιερώτατος Λουκάς: στα υλικά που χρησιμοποιούσε (κερί και μαστίχα), στην έκφραση του προσώπου, στις πτυχώσεις των ιματίων και αλλού.

Οι αρχαιολόγοι, αναφερόμενοι στις περίφημες εγκαυστικές Εικόνες της Ιεράς Μονής Σινά, τις θεωρούν ως τις παλαιότερα εικονογραφημένες. Συγκριτική ανάλυση χαρακτηριστικών: προσώπου (μεγάλα εκφραστικά μάτια, έκφραση και μορφή προσώπων Θεοτόκου και Κυρίου), ενδυμάτων, χεριών, όλων των εγκαυστικών (όσο και άλλων ευρύτερα γνωστών Εικόνων, όπως η Πορταΐτισα του Αγίου Όρους, η Ιεροσολυμίτισσα των Αγίων Τόπων, και κυρίως Εικόνων τύπου δεξιοκρατούσης – Μεγαλοσπηλαιώτισσας, Μονής Τροοδίτισσας Κύπρου κ.α) με τη «Μεγάλη» Παναγία μας αποδεικνύει πως έχουν κοινή συγγένεια και κοινό κατασκευαστή. Άλλωστε, η θαυματουργή τους δύναμη είναι η τρανότερη απόδειξη πώς κατασκευάστηκαν από αγιασμένες υπάρξεις.

Η Εικόνα της «Μεγάλης» Παναγίας συνδέεται με ιστορικές διηγήσεις, θρύλους και παραδόσεις του Γένους μας.

Στο ιστορικό ευρέσεως της Παναγίας Σουμελά αναφέρεται πώς την εποχή του Θεοδοσίου του Μεγάλου (περίπου 380 μ.Χ) η Θεοτόκος εμφανίστηκε στους μοναχούς Βαρνάβα και Σωφρόνιο στην Αθήνα και τους διέταξε να έλθουν να προσκυνήσουν την θαυματουργή της Εικόνα στην Θήβα. Αφού αγρύπνησαν στην Χάρη της, η νεότερη εντολή Της ήταν να πορευθούν στο Όρος Μελά του Πόντου και να την βρουν εκεί, κάνοντας – κατά τον Νεόφυτον Καυσοκαλυβίτη – την πορεία: Θήβα – Μετέωρα – Άγιον Όρος – Μαρώνεια – Ραιδεστό – Κωνσταντινούπολη – Τραπεζούντα.

Πολλοί ιστορικοί, όπως ο Καμπούρογλου στην «Ιστορία των Αθηνών», ταυτίζουν την Εικόνα της «Μεγάλης» Παναγίας με την Εικόνα της Παναγίας της Αθηνιώτισσας, η οποία ήταν η παλλάδιος εικόνα του Παρθενώνος των Αθηνών, όταν αυτός ήταν χριστιανικός Ναός!

Η μορφή της, ως δεξιοκρατούσα, εικονίζεται και σε μολυβδόβουλο του Μιχαήλ Χωνιάτη. Μετά την κατάκτηση του Παρθενώνα (1204), η Μεγάλη Παναγία ή Αθηνιώτισσα έγινε Ναός του Δουκάτου της Αθήνας και της Θήβας.

Έτσι, λοιπόν, φαίνεται πως, για να μην συλληθή η πάνσεπτη Εικόνα από τους Τούρκους στρατιώτες του Μωάμεθ του Β’, κατά την κατάληψη της Ακρόπολης, το 1458, φυγαδεύτηκε στην δεύτερη πόλη του Δουκάτου, στην Θήβα, και παρέμεινε εκεί.

Υπάρχουν, όμως, και άλλες ιστορικές ενδείξεις για την Εικόνα μας στον Βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλοκτένους, Μητροπολίτου Θηβώ και Εξάρχου πάσης Βοιωτίας, του Νέου Ελεήμονος, όπου γίνεται λόγος για Εικόνα Δεξιοκρατούσης Παναγίας.

Το 1119 μ.Χ., οι λεγεώνες του Λέοντος του Σγουρού κατέλαβαν την πόλη των Θηβών, έκλεψαν, σκότωσαν, γύμνωσαν σπίτια, έκαψαν τα ιδρύματα Αγάπης και λεηλάτησαν αφιερώματα, Εικόνες από τους Ιερούς Ναούς, μεταξύ των οποίων και την Εικόνα της «Μεγάλης» Παναγίας, την οποία φυγάδευσαν στην έδρα τους, στο Ναύπλιο. Όταν θέλησαν εμπαικτικά να δοξολογήσουν την Παναγία για την νικηφόρα εκστρατεία τους (!), έπεσαν κάτω ημιθανείς και μία γυναικεία μορφή, επιτιμώντας τους, τους διέταξε να επιστρέψουν την Εικόνα Της στον Ναό Της στη Θήβα, όπως και έγινε!

Ο ιστορικός Λεκαίν (1380), κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, περνώντας από τη Θήβα έγραφε στα Χρονικά του: «η κυριωτέρα Εκκλησία των Θηβών είναι η «Μεγάλη» Παναγία, η οποία περιέχει Εικόνα, τον Χριστόν φέρουσα δεξιά και έργο είναι του Ευαγγελιστού Λουκά».

Τα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας που ακολούθησαν, η γλυκυτάτη μορφή της Θεομήτορος έδινε θάρρος, παρηγοριά, κουράγιο στα σκλαβωμένα παιδιά της, έως το 1821.

Ο πολύς Strzygowski (1894), στο Byzantin Zeitschr αναφέρεται στην δεξιοκρατούσα «Μεγάλη» Παναγία των Θηβών και στον Ιερό Ναό Της.

Οι καταστρεπτικοί σεισμοί του 1853, που είχαν σαν συνέπεια την καταστροφή του μεγαλοπρεπούς Ναού και της Ιεράς Μονής (που συν τω χρόνω είχε αναπτυχθεί), ανάγκασε τους προγόνους μας να την μεταφέρουν στο εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου. Τότε προσκλήθηκε για να φτιάξει το Σπίτι της Μεγαλόχαρης των Θηβών ο πολύς Ιωάννης Φιλιππότης, ο οποίος με περισσή σοφία, μαζί με τον ονομαστό γλύπτη γιο του Δημήτριο, δημιούργησε αυτό το «μουσείο εντοιχισμένων γλυπτών».

Το 1861 (1η Απριλίου), οι ευλαβείς προπάτορές μας θέλοντας να εκφράσουν τον σεβασμό τους, τοποθέτησαν ασημένια επένδυση στην Εικόνα, η οποία υπάρχει μέχρι σήμερα.

Τα αναρίθμητα αφιερώματα που κοσμούν την Εικόνα κατά τον τριήμερο κατ’ έτος εορτασμό Της μαρτυρούν και κάποιο θαυμαστό σημείο της Χάριτός Της, όπως θεραπείες από τύφο, θεραπείες αλάλων, θεραπεία ασθενούς λεχους, θεραπείες επιληπτικών, καρκινοπαθών, ενίσχυση μαθητών, επανασύνδεση εν διαστάσει συζύγων, τεκνογονία πολλών άτεκνων ζευγαριών και πολλά άλλα.

Ιδιαίτερη υπήρξε η θεομητορική Της παρέμβαση όταν το 1978 «είλκυσε» στον Ναό της απειλητικό κεραυνό, που αν έπεφτε στην γύρω περιοχή, θα προκαλούσε μεγάλη καταστροφή (!), ενώ κατά τους φοβερούς σεισμούς του Φεβρουαρίου του 1981, δεν χάθηκε ούτε μία ανθρώπινη ύπαρξη στην περιοχή.

Το σημαντικότερο θαύμα, όμως, της «Μεγάλης» Παναγίας μας είναι ο ιδιαίτερα «μητρικός τρόπος» που «μιλάει» στις ψυχές πολλών ανθρώπων που ζουν αδιάφορα ή μακριά από την ζωή της Εκκλησίας και υπάρχουν πάμπολλα θαυμαστά παραδείγματα επιστροφής, μετανοίας και συνειδητής χριστιανικής ζωής.

Οι ευάριθμοι καθ’ ημέραν προσκυνητές Της έρχονται στην θεομητορική κιβωτό του Ναού Της για να ζητήσουν ευλαβικά, ίαση ψυχών και σωμάτων και να ενισχυθούν από την γλυκιά παρηγοριά και δύναμη που εκπέμπει η χαρμολυπητερή μορφή Της.

Αυτό σημαίνεται ιδιαίτερα και κατά τον πάνδημο εορτασμό Της, τον Δεκαπενταύγουστο, και την συμμετοχή των πιστών, στο ιερό Δεκαπενταλείτουργο (1η έως 15η Αυγούστου κάθε πρωί), τις ιερές Παρακλήσεις κάθε απόγευμα και την Ιερά Αγρυπνία (εσπέρας 13ης – πρωί 14ης Αυγούστου), τον πανηγυρικό Εσπερινό και την Λιτάνευση της Εικόνος, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ. Γεωργίου και της εορτίου Πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας την κυριώνυμον ημέρα.

Το 2001, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού μας, κατόπιν ευλογίας του τότε Μητροπολίτου μας και νυν Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου του Β΄, παρεκάλεσεν υϊκως τον τότε Ιεροκήρυκα και νυν Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ.κ. Ιωήλ (Φραγκάκο) να συγγράψει Ιερά Ακολουθία Παρακλήσεως στην Μεγαλόχα μμρη των Θηβών.

Από την θέση αυτήν ευχαριστούμε για την τιμητική αποδοχή του αιτήματός μας και την συγγραφή του επέροχου αυτού υμνογραφικού ποιήματος, το οποίο ψάλλεται κάθε Δευτέρα απόγευμα στον Ιερό Ναό μας και ευχαρίστως το παραδίδουμε τυπωμένο προς χρησιν του χριστεπωνύμου πληρώματος της Εκκλησίας μας με την ευχή η θεομητροφρούρητος Χάρις της «Μεγάλης» Παναγίας να φρουρεί και να σκέπη κάθε προσκυνητή Της.

π. Γεώργιος Ν. Τουλουμάκος

Εφημέριος του Ιερού Ναού Της.

https://megalipanagiathivon.gr

Η ιστορία του Αγίου Νεομάρτυρος Ευγενίου του οπλίτου


23/05 ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΑΓΙΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΟΥ ΟΠΛΙΤΟΥ (ΡΟΝΤΙΟΝΩΦ)

Ο Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 κοντά στη Μόσχα-και συγκεκριμένα στο χωριό Κουρίλοβο, στην περιοχή της πόλεως Παντόλσκ-.
Ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας και βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός κατά την παιδική του ηλικία. Η μητέρα του ονομάζεται Λιουμπόβ (=αγάπη) Βασίλιεβνα. Το 1989 η γιαγιά του πήρε τον μικρό Ευγένιο και τον πήγε στην Εκκλησία, για να εξομολογηθεί για πρώτη φορά και να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων.

Ο ιερέας πρόσεξε ότι το παιδί δε φορούσε Σταυρό και κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης του φόρεσε ένα Σταυρό, τον οποίο ο μικρός Ευγένιος δεν τον έβγαλε ποτέ από πάνω του· μάλιστα, έφτιαξε ένα χονδρό κορδόνι και τον πέρασε εκεί. Η μητέρα του, όταν είδε ότι φορούσε Σταυρό, τον προέτρεψε να τον βγάλει, διότι, όπως είπε, θα τον περιγελάσουν οι συμμαθητές του. Ο Ευγένιος δεν απάντησε, αλλά και δεν την υπάκουσε.
Όταν τελείωσε τις σπουδές του το 1994, εργάστηκε ως επιπλοποιός, επάγγελμα που του απέφερε πολλά έσοδα.

Στις 25 Ιουνίου του 1995 παρουσιάστηκε στο Στρατό και μετά τη βασική του εκπαίδευση, στις 13 Ιανουαρίου του 1996, τοποθετήθηκε στα συνοριακά φυλάκια Τσετσενίας-Ηγκουερίνας. Ακριβώς ένα μήνα μετά, στις 13 Φεβρουαρίου του 1996, αιχμαλωτίστηκε. Η αιχμαλωσία έγινε ως εξής: η στρατιωτική υπηρεσία έστειλε τέσσερις στρατιώτες-μεταξύ των οποίων και τον Ευγένιο-να κάνουν ελέγχους στα αυτοκίνητα που διέρχονταν από ένα συγκεκριμένο δρόμο. Δυστυχώς, οι αρμόδιοι έστειλαν τους στρατιώτες χωρίς να υπάρχει καμιά προηγούμενη οργάνωση (δεν υπήρχε καν φωτισμός) και καμιά ασφάλεια. Από αυτόν το δρόμο περνούσαν πολύ συχνά Τσετσένοι μεταφέροντας όπλα, αιχμαλώτους και ναρκωτικά. Τη νύχτα εκείνη πέρασε από εκείνο το δρόμο ένα ασθενοφόρο. Όταν οι στρατιώτες το σταμάτησαν για έλεγχο, ξαφνικά μέσα από αυτό πετάχτηκαν πάνω από δέκα Τσετσένοι, πολύ καλά οπλισμένοι. Ακολούθησε συμπλοκή και οι Τσετσένοι συνέλαβαν και τους τέσσερις στρατιώτες. Αυτό έγινε στις 3 τη νύχτα. Στις 4 η ώρα ήρθαν άλλοι στρατιώτες για αλλαγή φρουράς· φυσικά δεν τους βρήκαν και κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί. Μετά από λίγες μέρες η υπηρεσία του στρατού ενημέρωσε τους γονείς των στρατιωτών για την εξαφάνισή τους. Η μητέρα του Ευγένιου κατάλαβε ότι δεν πρόκειται για εξαφάνιση, αλλά για αιχμαλωσία, και πήγε με κίνδυνο της ζωής της στην Τσετσενία, για να βρει το παιδί της. Έφτασε στην πόλη Χαγκαλά και μετά από πολλές προσπάθειες ήρθε σε επαφή με τους αρχηγούς διαφόρων αντάρτικων ομάδων της Τσετσενίας προσπαθώντας να μάθει για την τύχη του Ευγένιου, διότι γνώριζε ότι οι Τσετσένοι δε σκοτώνουν αμέσως τους αιχμαλώτους, αλλά περιμένουν μήπως πάρουν λίτρα και τους ελευθερώσουν. Οι ίδιοι οι Τσετσένοι της είπαν ότι ο γιος της ζούσε, αλλά ήταν αιχμάλωτος και σιώπησαν με νόημα προσπαθώντας να υπολογίσουν πόσα χρήματα μπορούσαν να αποσπάσουν από αυτήν. Εκείνον τον καιρό ένας ζωντανός στρατιώτης αιχμάλωτος στοίχιζε 10.000 δολάρια, ενώ ένας αξιωματικός 50.000. Όταν κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να κερδίσουν αρκετά χρήματα, αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Η μητέρα του πήγε παντού για να τον ψάξει, πέρασε από χωριά, από δρόμους με νάρκες, από μέτωπα συγκρούσεων, γνώρισε πολλούς αξιωματικούς Τσετσένους και, όπως η ίδια λέει, «πέρασα από όλους τους κύκλους του άδη».

Από την πρώτη μέρα της αιχμαλωσίας του Ευγένιου, που διήρκησε 100 ημέρες, οι αντάρτες, επειδή είδαν ότι φοράει Σταυρό, προσπάθησαν να τον κάμψουν ψυχικά, ώστε να καταφέρουν-αν ήταν δυνατό-να τον αναγκάσουν να αρνηθεί την πίστη του, να βγάλει το Σταυρό, να γίνει μουσουλμάνος και να τον κάνουν δήμιο και φονιά των άλλων Ρώσων αιχμαλώτων. Ο Ευγένιος, βέβαια, αρνήθηκε όλες τις προτάσεις και, παρά τους συνεχείς ξυλοδαρμούς, τα πάμπολλα βασανιστήρια και τις υποσχέσεις ότι θα ζήσει αν βγάλει το σταυρό του, δεν μπόρεσαν να τον κάμψουν. Αργότερα, οι ίδιοι οι αρχηγοί των ανταρτών είπαν στη μητέρα του: «εάν ο γιος σου γινόταν σαν ένας από εμάς, δε θα τον αδικούσαμε».


Ο αποκεφαλισμός του νεομάρτυρα Ευγενίου του Οπλίτη

Στις 23 Μαΐου του 1996, δηλαδή την ημέρα των γενεθλίων του, πήραν τους τέσσερις αιχμαλώτους στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και τον Ευγένιο, για να τους σκοτώσουν. Πρώτα σκότωσαν τους τρεις συναιχμαλώτους του. Έπειτα, πρότειναν για τελευταία φορά στον Ευγένιο να βγάλει το Σταυρό λέγοντας ότι «ορκιζόμαστε στον αλλάχ ότι θα ζήσεις». Ο Ευγένιος και πάλι αρνήθηκε και τότε υπέστη το φρικτό του μαρτύριο. Τον έσφαξαν με μαχαίρι κόβοντας εντελώς το κεφάλι του, αλλά δεν τόλμησαν να βγάλουν το Σταυρό από το λαιμό του. Τον έθαψαν μεν με το σταυρό, αλλά χωρίς το κεφάλι. Τελικά, η μητέρα του βρήκε τον Ευγένιο μετά από εννέα μήνες. Και πάλι ζήτησαν οι Τσετσένοι 4000 δολάρια για να της δώσουν το λείψανο. Της έδωσαν και βιντεοκασέτα με το μαρτύριο του γιου της και της διηγήθηκαν οι ίδιοι την πορεία της αιχμαλωσίας του και τα βασανιστήρια.


Η Μητέρα του νεομάρτυρα Ευγενίου του Οπλίτη

Η μητέρα του Ευγένιου πούλησε το διαμέρισμά της και ό,τι άλλο μπορούσε-μέχρι και ρούχα-για να μπορέσει, αφενός μεν να δώσει τα λίτρα, αφετέρου δε να ανταπεξέλθει στα έξοδα εκταφής, ειδικού φέρετρου, μεταφοράς κλπ., τα οποία δεν ήταν και λίγα. Τελικά στις 20 Νοεμβρίου του 1996 μετέφερε το λείψανο στο χωριό τους και το έθαψε στο κοιμητήριο. Μετά από λίγες μέρες ο πατέρας του Ευγένιου πέθανε δίπλα στο μνήμα από τη λύπη του.

Αμέσως, σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας ο άγιος μάρτυρας Ευγένιος άρχισε να εμφανίζεται και να κάνει θαύματα. Παρακάτω παραθέτουμε ορισμένες μαρτυρίες και θαυμαστές επεμβάσεις: Ένα κοριτσάκι που έμενε σε Ορθόδοξο ορφανοτροφείο διηγήθηκε ότι της εμφανίστηκε κάποτε ένας ψηλός στρατιώτης με κόκκινο μανδύα, ο οποίος της είπε ότι είναι ο Ευγένιος, την έπιασε από το χέρι και τη οδήγησε στην Εκκλησία. Το κοριτσάκι λέει: «παραξενεύθηκα που φορούσε κόκκινο μανδύα, διότι οι στρατιώτες δε φορούν σήμερα τέτοιο μανδύα, και σκέφτηκα ότι αυτός πρέπει να είναι ο μανδύας του μάρτυρα». Σε πολλές Εκκλησίες έχουν δει ένα στρατιώτη με πύρινο μανδύα, ο οποίος βοηθάει τους αιχμαλώτους στην Τσετσενία να δραπετεύσουν από την αιχμαλωσία τους και να διαφύγουν από κάθε κίνδυνο, όπως νάρκες κλπ. Σε ένα νοσοκομείο τραυματιών πολέμου οι τραυματισμένοι στρατιώτες πιστοποιούν ότι ένας άγιος μάρτυρας Ευγένιος τους βοηθάει, ειδικά όταν πονάνε πολύ. Όταν κάποιοι από αυτούς πήγαν στο Ναό του Σωτήρος στη Μόσχα, είδαν την εικόνα του μάρτυρα και αναγνώρισαν αυτόν που τους βοήθησε.


Η ομολογία στον Χριστό και η Στέψη του Μάρτυρος

Το στρατιώτη με τον κόκκινο μανδύα τον γνωρίζουν και οι φυλακισμένοι. Κυρίως βοηθάει τους πολύ καταβεβλημένους και συντετριμμένους ψυχικά λόγω της φυλακίσεως τους. Το 1997 με ευλογία του Πατριάρχη Αλεξίου εκδόθηκε ένα βιβλίο με τίτλο «Νέος μάρτυς του Χριστού στρατιώτης Ευγένιος». Ένας ιερέας ονόματι Βαντίμ Σκλιαρένσκο από το Ντνεποπετρόφκ έστειλε στο Πατριαρχείο μία αναφορά όπου έγραφε ότι το εξώφυλλο του βιβλίου με τη φωτογραφία του αγίου μυροβλύζει.

Μετά από τρία χρόνια και τρεις μήνες ο αρχηγός και όλη η ομάδα του, οι σφαγείς του Ευγένιου, σκοτώθηκαν από τους ίδιους τους Τσετσένους μετά από εμφύλιες αντιπαραθέσεις.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, αλλά περισσότερο την ημέρα του Μαρτυρίου του, στις 23 Μαΐου, έρχονται για προσκύνημα στο τάφο του πολλοί πιστοί και αναφέρονται πολλά θαύματα.

https://megalipanagiathivon.gr/

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Συζητώντας με τον πνευματικό για την ομοφυλοφιλία. Πάτερ, σας ευχαριστούμε πολύ που δεχθήκατε να δώσετε συνέντευξη στον ιστότοπό μας.


Πάτερ, σας ευχαριστούμε πολύ που δεχθήκατε να δώσετε συνέντευξη στον ιστότοπό μας. Είστε ένας πνευματικός με μεγάλη εμπειρία, έχετε πολλή επαφή ειδικά με τους νέους και γι’ αυτό θεωρήσαμε ότι μπορείτε να μας δώσετε τις κατάλληλες απαντήσεις και στο συγκεκριμένο ζήτημα που μας απασχολεί. Θέλουμε να μας πείτε: Γενικά, ποια είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας για την ομοφυλοφιλία;

—Ένα πάρα πολύ βασικό δόγμα της Εκκλησίας είναι ότι ο Θεός έφτιαξε δύο βιολογικά φύλα. Δεν έφτιαξε τρίτο φύλο. Αυτά τα βλέπουμε και στο ζωικό αλλά και στο φυτικό ακόμα βασίλειο να είναι καθαρά και αποκρυσταλλωμένα. Υπάρχει, όμως, και μία φράση του Κυρίου για τους ευνούχους, που τους χωρίζει σε τρεις κατηγορίες και λέει ότι υπάρχουν οι ευνούχοι, που ευνουχίστηκαν από τους ανθρώπους για ποικίλους λόγους, υπάρχουν οι ευνούχοι που για την αγάπη τους προς το Χριστό υπερέβησαν τις φυσικές τους ορμές, διατηρώντας τη φυσιολογικότητα του φύλου τους αλλά υπερνικώντας την με την αγάπη προς το Θεό και λέει και ένα τρίτο, ότι είναι και μερικοί ευνούχοι οι οποίοι γεννήθηκαν έτσι. Άρα ο Κύριός μας παραδέχεται ως εξαίρεση ότι μπορεί κάποτε να υπάρχει μια ορμονική δυσλειτουργία. Δεν την αποκλείει. Νομίζω, αυτή είναι η επίσημη θέση της Εκκλησίας.

—Πάτερ, αν μελετήσουμε τα εκκλησιαστικά κείμενα, βλέπουμε ότι χρησιμοποιείται ο όρος «αρσενοκοίτης», «αρσενοκοιτία». Τι σημαίνει αυτή η λέξη και τι σχέση έχει με την ομοφυλοφιλία;
—Όταν λέμε ομοφυλόφιλος, εννοούμε την παρά φύση αγάπη δύο γυναικών ή ανδρών. Μπορεί βέβαια να υπάρχει και μία κλιμάκωση. Δηλαδή να υπάρχουν άνθρωποι που τιθασεύουν αυτή την τάση τους –και όντως υπάρχουν τέτοιοι–, να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έτυχε για ποικίλους λόγους να έχουν μια σχετική αμαρτητική εμπειρία, αλλά που δε θέλουν να είναι τέτοιοι. Και τέλος πάντων, έπεσαν μια φορά ή λίγες φορές, είχαν μια ομοφυλοφιλική εμπειρία αλλά δε θεωρούν τον εαυτό τους ομοφυλόφιλο. Υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι έχουν την τάση αυτή σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, αλλά δεν έχουν αμαρτήσει σαρκικά. Αυτοί είναι στην κατηγορία του ομοφυλόφιλου, αλλά όχι του αρσενοκοίτη. Αρσενοκοιτία ορίζουν οι Πατέρες ξεκάθαρα την παρά φύση σαρκική πράξη, ακόμα κι όταν αυτή γίνεται με γυναίκα. Ενώ στην πρώτη ανάγνωση εμείς νομίζουμε ότι είναι μόνο για άνδρες, ακόμα και μέσα στο γάμο και με τη σύζυγό του αν κάποιος αμαρτήσει παρά φύσιν, θεωρείται αρσενοκοιτία.

CC (BY) Eric Lenghan

—Πάτερ, πόσο συχνά συναντάτε στην πνευματική πράξη ανθρώπους που έχουν αυτό το πάθος;
—Δεν μπορώ να πω ακριβές ποσοστό, αλλά πάντως άνθρωποι που έχουν μια τάση προς το ίδιο φύλο υπάρχουν αρκετοί. Δε σημαίνει ότι αμαρτάνουν, αλλά ομολογούν ότι μου αρέσει να βλέπω αγόρια ή κορίτσια αντίστοιχα. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι σε ένα ποσοστό πολύ σημαντικότερο από ό,τι φανταζόμαστε. Καθαρά ομοφυλόφιλοι με πράξη σεξουαλική είναι ασφαλώς λιγότεροι.

Βέβαια, επειδή αυτό το πάθος είναι ένα πάθος αφύσικο, είναι λογικό μικρό ποσοστό από αυτούς τους ανθρώπους να έρχεται στο εξομολογητήριο, διότι καταδυναστεύονται από τον διάβολο. Πάντως έρχονται και τέτοιοι άνθρωποι και υπάρχουν ορισμένοι, οι οποίοι μετά την εξομολόγηση ζουν εν μετανοία και το υπερβαίνουν. Πάντα στις γυναίκες είναι λιγότερο αυτό το ποσοστό. Αλλά υπάρχουν και τέτοιες γυναίκες, που έχουν ολοκληρωμένη πράξη και έρχονται στην εξομολόγηση. Η αλήθεια είναι ότι με όλη αυτή την προβολή και γενικότερα με την εξαχρείωση που γενικεύεται, αυξάνονται τα ποσοστά. Χονδρικά πάντως οι άνθρωποι οι ομοφυλόφιλοι, όπως τους ορίσαμε, με ολοκληρωμένη σεξουαλική πράξη, στους άνδρες είναι ένα ποσοστό 3-4% και περίπου οι μισές είναι οι γυναίκες.

—Πάτερ, ποιοι είναι οι συνηθέστεροι λόγοι γένεσης αυτού του πάθους;
—Ένας λόγος είναι και το γενετικό πρόβλημα που μπορεί να υπάρχει, αλλά είναι ο σπανιότερος. Άλλος λόγος είναι το οικογενειακό ιστορικό, δηλαδή πώς είναι διαρθρωμένη η οικογένειά του. Αν ένα αγόρι μεγαλώσει μέσα σε γυναίκες, μπορεί να επηρεαστεί. Αν μια γυναίκα γένναγε μόνο αγόρια και ήθελε να κάνει ένα κοριτσάκι, και αυτό μπορεί να επηρεάσει. Μπορεί και να το φωνάζει με κοριτσίστικο όνομα ή να το ντύνει και κορίτσι, και αυτό επηρεάζει. Αν ο μπαμπάς είναι πολύ κακό ανδρικό πρότυπο και αυτό μπορεί να το ωθήσει το παιδί στο να μισήσει τους άνδρες. Εάν η οικογενειακή δομή για οποιοδήποτε λόγο ήταν πάρα πολύ χαλαρή και το παιδί δεν αισθανόταν την οικογενειακή ζεστασιά και έβγαινε στους δρόμους και το εκμεταλλεύτηκαν τα παιδιά της γειτονιάς και αυτό μπορεί να το κάνει να τραβήξει προς τα κει. Γενικώς, μια νοσηρή οικογένεια έχει αυξημένες πιθανότητες να βγάλει και τέτοια δυσλειτουργία.

Και βέβαια το σύγχρονο αίτιο είναι ότι οι άνθρωποι είναι σαρκικοί. Αυτό διευκολύνεται πάρα πολύ με το διαδίκτυο. Και δυστυχώς πάρα πολλοί που θεωρούν τον εαυτό τους φυσιολογικό, μέσα στην ακατάσχετη σαρκική τους διάθεση δεν χορταίνουνε με το φυσιολογικό και καταφεύγουν και στο αφύσικο. Οπότε γίνεται χάλια μετά η ψυχή και μπορεί στην αρχή να είναι bi και μετά να γίνει μόνο ομοφυλόφιλος. Συμβαίνει αυτό από την άκρατη σαρκική λαιμαργία του ανθρώπου.

Και βέβαια τα κινήματα που κάνουν πλύση εγκεφάλου στα παιδιά μας, επειδή και αυτά δεν έχουν χριστιανικά ερείσματα, έχουν την επιρροή τους. Σχεδόν όλα τα παιδιά στα σχολεία πλέον υπερασπίζονται αυτή την αμαρτία. Πάρα πολύ σημαντικό ρόλο παίζει εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον η πληθωρική προβολή τέτοιων προτύπων από την τηλεόραση. Και όλοι οι δημοσιογράφοι τούς υπερασπίζονται και τους προβάλλουν, αν δεν είναι και οι ίδιοι τέτοιοι. Όλα αυτά επηρεάζουν το σύγχρονο νέο.

CC (BY) Enrico

—Τι συμπεριφορές παρατηρείτε στους ανθρώπους που είναι ομοφυλόφιλοι και εκκλησιάζονται;
—Κοίταξε. Αν ένας εκκλησιαζόμενος είναι ενεργός ομοφυλόφιλος, δηλαδή αρσενοκοίτης, τότε ή δεν έχει συνειδητοποιήσει τη βαρύτητα του αμαρτήματος ή δεν έχει συνειδητοποιήσει τη βαρύτητα του αξιώματος του Χριστιανού. Εάν αγωνίζεται και εξομολογείται και παρ’ όλα αυτά αμαρτάνει, σημαίνει ότι δεν αγωνίζεται επαρκώς, διότι ο Χριστός είναι ο παντοδύναμος ιατρός και αν κάποιος θελήσει πραγματικά να παραδώσει τη ζωή του στο Χριστό, είναι θέμα χρόνου. Μπορεί να μη γίνει άμεσα η ίασή του. Μπορεί για ένα διάστημα να έχει υποτροπές, αλλά πάντως θα είναι σε μία σαφώς ανοδική πορεία. Αν δεν είναι σε ανοδική πορεία, αλλά είναι είτε σε στασιμότητα είτε σε καθοδική πορεία, σημαίνει ή ότι το Χριστό δεν αγαπάει ή ότι τέλος πάντων Τον αγαπάει λιγότερο από το πάθος του.

—Δηλαδή, πάτερ, τι προοπτικές έχει ένας Χριστιανός που βιώνει αυτό το πάθος;
—Μπορεί να γίνει και άγιος, αν μετανοήσει. Έχουμε τέτοιους ανθρώπους, οι οποίοι καθαρίζουν μετά από μία πραγματική μετάνοια, ξεχνάνε κυριολεκτικά την αμαρτωλή τους ζωή, μπορεί να έχουν μέσα τους την τάση –όπως και στο φυσιολογικό άνδρα υπάρχει τάση για τη γυναίκα, δεν κατακρεουργείται–, αλλά την υπερνικούν με την παντοδύναμη δύναμη του Χριστού, διά των αγίων μυστηρίων της Εκκλησίας μας, και όταν πλέον αποδεσμευτούν από αυτές τις τραυματικές εμπειρίες, τότε συνεχώς ανεβαίνουν, αν ζουν πνευματική ζωή. Ισχύει αυτό.

—Πάτερ, αν ερχόταν αύριο ένας γονέας στο εξομολογητήρι και σας έλεγε ότι ανακάλυψε ότι το παιδί του έχει ομοφυλοφιλικές τάσεις, τι θα τον συμβουλεύατε;
—Αυτό συμβαίνει συχνά. Υπάρχουν ευσεβέστατοι γονείς που ανακαλύπτουν αυτό το φαινόμενο στο παιδί τους, είτε στην εφηβική ηλικία είτε και στην ώριμη νεανική ηλικία. Δηλαδή μπορεί να έχει φύγει από το σπίτι το παιδί και να τους το ομολογήσει ή να το ανακαλύψουν. Οι γονείς, ιδίως οι άνθρωποι της Εκκλησίας, σοκαρίζονται βέβαια, δεν μπορούν να το πιστέψουν. Είναι πολύ δύσκολη η διαχείρισή τους.

Το πρώτο λοιπόν είναι να δούμε γιατί οδηγήθηκε το παιδί σ’ αυτή την κατάσταση και, αν όντως το εντοπίσουμε, και αν πιθανώς έχουν μια ευθύνη οι γονείς λόγω της ελλειμματικής τους αγάπης, θα πρέπει πάση θυσία, έστω και αργά, να κάνουν ό,τι μπορούν για να διορθώσουν τη δική τους πλευρά. Από κει και πέρα βέβαια, το ερώτημα είναι αν θέλει το παιδί να σωθεί. Πρέπει να καταλάβει ότι είναι λάθος και να θελήσει να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, των μυστηρίων, της Εκκλησίας. Αν το κάνει αυτό, έχει ελπίδες να σωθεί. Αν δεν το κάνει, δεν έχει ελπίδες.

CC (BY) RC Archdiocese of Boston

—Πάτερ, θέλετε να δώσετε κάποια συμβουλή στους αναγνώστες μας;
—Βεβαίως. Υποθέτω ότι οι αναγνώστες σας έχουν κάποια άμεση ή έμμεση σχέση με αυτές τις καταστάσεις.

Για τους γονείς, λοιπόν, ήδη είπα: όσο μπορούμε να φτιάξουμε μια ζεστή φωλιά στο σπίτι μας, να είμαστε πρότυπα ανδρός και γυναικός και να αγαπούμε τα παιδιά. Όλη η παραβατικότητα των παιδιών πολύ συχνά ξεκινά από μια δυσαρμονία στη σχέση του ζευγαριού. Όσο πιο σωστοί είμαστε εμείς, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να έχουμε παραβατική συμπεριφορά.

Τους ετεροφυλόφιλους νέους, που δεν έχουν αυτό το πρόβλημα και επισκέπτονται τον ιστότοπό σας, σίγουρα κάτι τους απασχολεί. Μπορεί να έχουν ένα φίλο, έναν αδελφό, έναν συμμαθητή. Ισχύουν αυτά που είπα: ο Χριστός σώζει. Σε όσους ψυχιάτρους και να πάνε τα παιδιά, δεν μπορούν να σωθούν, αν δεν πάνε στο Χριστό. Μόλις πάνε στο Χριστό, και η πιο ανώμαλη περίπτωση να είναι, και η πιο μεγάλη διαταραχή ψυχική ή ορμονική να υπάρχει, ο Θεός έχει την παντοδύναμη και πανάγαθη δύναμη να τον σώσει.

Τέλος, τα παιδιά που για ποικίλους λόγους έχουν κατρακυλήσει σ’ αυτό το πάθος, αν μεν έχουν αποφασίσει να μετανοήσουν, να ξέρουν ότι ο Χριστός ποτέ δεν έχει αποτυχία. Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρχει τέτοιο θέμα που να μην μπορεί να το σώσει. Αυτοί που δεν έχουν αποφασίσει να μετανοήσουν, να ξέρουν ότι ποτέ η σάρκα δεν κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο, γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ζώο. Και πάντοτε ο άνθρωπος γίνεται ευτυχισμένος, όταν η ψυχή του είναι ευτυχισμένη. Και η ψυχή μας είναι ευτυχισμένη, όταν βρει το Χριστό.

—Πάτερ, ευχαριστούμε πάρα πολύ. Παρακαλούμε να εύχεστε και για όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουμε αυτή τη δυσκολία, να ελευθερωθούμε.
—Βεβαίως, εύχομαι με όλη μου την καρδιά. Και παρακαλώ, να μην ντρέπονται να τα εξομολογούνται…

https://omofylofilia.gr/

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

«Κύριε, βοήθησε με να γίνω αυτό που θέλεις ώστε να φανερώνω καθημερινά τη δόξα Σου. Δείξε μου τον δρόμο ώστε να γίνει το θέλημα Σου»

Θα σας φορτώσουν αυτές τις μέρες με ευχές, ενθάρρυνση, αισιοδοξία για να πετύχετε τον στόχο σας. Κάποιοι θα πετύχουν, κάποιοι θα απογοητευτούν.

Τα πράγματα όμως στην πραγματικότητα είναι λιγάκι διαφορετικά…
Οι εξετάσεις, οι σπουδές, το πανεπιστήμιο δεν είναι ο στόχος της ζωής σας και ούτε έτσι πρέπει να το δείτε. Είναι απλά ένας δρόμος. Ένας δρόμος μέσα στη ζωή.
Ο στόχος είναι άλλος…

Ο Στόχος της ζωής και της ύπαρξης είναι η ένωση με τον Χριστό και η κατά χάρινΘέωση.
Αυτός είναι ο στόχος της ζωής μας, όλοι οι άλλοι είναι απλά δρόμοι που οφείλουν να καταλήξουν σε αυτόν τον στόχο.
Δεν έχει σημασία αν γίνεις τσαγκάρης, γιατρός, χημικός ή οτιδήποτε άλλο. Όλα τα επαγγέλματα είναι δρόμοι που αν τους περπατήσετε με άγιο θέλημα, τότε θα φτάσετε στον στόχο που είναι η εν Χριστώ μεταμόρφωση και ολοκλήρωση του ανθρώπου.
Το βλέπουμε στους Αγίους… Άγιοι κηπουροί, γιατροί, δάσκαλοι, δικηγόροι. Επέλεξαν διαφορετικούς δρόμους αλλά είχαν τον ίδιο στόχο.
Το επάγγελμα είναι διακονία (προσφορά υπηρεσίας) προς το συνάνθρωπο. Είναι μια μορφή διακονικής ενσάρκωσης του Χριστού μέσα στον κόσμο, που φέρνει τον Αγιασμό στην δημιουργία.
Τα επαγγέλματα, οι σπουδές, ο γάμος, είναι απλά δρόμοι. Αν τους δω σαν στόχο τότε θα αποτύχω.
Μην στοχοποιήσετε λοιπόν επίγειες καταστάσεις που (ως προσωρινές) μυρίζουν θάνατο. Μην κοιτάτε κάτω, μην έχετε βλέψεις γήινες και φθαρτές.
Κοιτάξτε τον ουρανό! Εκεί είναι η Πολιτεία μας!
Αυτός είναι ο στόχος: να γίνουμε ουρανοπολίτες!
Nα ενωθούμε με τον Εραστή Νυμφίο Χριστό !
Η ζωή είναι ένα δώρο που έχει δρόμους ώστε μέσα από την προσωπική ελευθερία να ολοκληρωθεί και να εκπληρωθεί ο στόχος της.
Πώς να αποφύγετε το άγχος ; Πολύ απλά:
Να δείτε τις εξετάσεις ως δρόμο και όχι ως στόχο.
Πράγμα που σημαίνει ότι αν χάσετε τον δρόμο θα βρείτε άλλον για να καταλήξετε στον στόχο.
Έτσι θα ελευθερωθείτε και θα απολαύσετε το ταξίδι.
Καμία γήινη αποτυχία δεν αξίζει τα δάκρυα μας.
Τα μόνα δάκρυα που αξίζουν είναι για τις αμαρτίες μας.
Αν αποτύχετε, να δείτε την αποτυχία ως μάθημα δύναμης για να προχωρήσετε σε επόμενο μονοπάτι.
Πείτε μια μικρή προσευχούλα, αρκεί.
«Κύριε, βοήθησε με να γίνω αυτό που θέλεις ώστε να φανερώνω καθημερινά τη δόξα Σου. Δείξε μου τον δρόμο ώστε να γίνει το θέλημα Σου».
«Μην μασάτε, παιδιά, από την στιγμή που έχουμε ανάσταση πάντα η ελπίδα θα ανατέλλει».
Καλό αγώνα!

π. Σπυρίδων Σκουτής

https://megalipanagiathivon.gr/

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αν θέλεις, δες κι εδώ

Για να λαμβάνεις στο Email σου τα νέα άρθρα

Αρχείο