Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ· πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Σου. Ωσαννά εν τοις υψίστοις· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Ωσαννά εν τοις υψίστοις (Άγιος, Άγιος, Άγιος είσαι Κύριε των Δυνάμεων· γεμάτος ο ουρανός και η γη από τη δόξα Σου. Σώσε μας, ύψιστε Θεέ· ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου. Σώσε μας, ύψιστε Θεέ)
English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Η πίστη μεταμορφώνεται σε εμπιστοσύνη και γεννά τη βέβαιη ελπίδα ότι η δικαίωση που χαρίζει ο Χριστός είναι δεδομένη και ζητούμενη

α) “Καυχιόμαστε και για τις θλίψεις, επειδή γνωρίζουμε καλά ότι η θλίψη μάς ασκεί στην υπομονή. Η υπομονή μάς κάνει δόκιμους και σταθερούς, η στα­θε­ρό­τη­τα γεννά την ελπίδα και η ελπίδα αυτή δεν μας απογοητεύει”. Το παραπάνω α­πό­σπα­σμα προέρχεται από την προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου και περιλαμ­βά­νεται στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα (Ρωμ. 5,1-10). Και ίσως ηχεί πα­ρά­­ξενα στα αυτιά του σύγχρονου ανθρώπου η κλιμακωτή σκέψη του Αποστόλου, που αρχίζει με την αποδοχή των θλίψεων και τη θετική τους αξιοποίηση.
β) Διότι ο σύγχρονος άνθρωπος έχει εθιστεί στην αντίληψη κάποιας ιδιότυπης ευτυχίας, η οποία στηρίζεται αποκλειστικά στην υλική απόλαυση και ευμάρεια και τους οικονομικούς δείκτες. Η εξάρτηση της ποιότητας ζωής και της ανόδου του βιο­τι­κού επιπέδου μόνο από οικονομικά μεγέθη και σωματική ευρωστία παραμε­ρί­ζει κάθε άλλη πνευματική αναζήτηση και οδηγεί σε αδιέξοδο. Κι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στο σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι. Όταν το νόημα της ζωής στηρίζεται στο “έχειν” και υπάρχει πλή­ρης αδιαφορία για το “είναι”, τότε απολυτοποιούνται τα υλικά αγαθά, και η έλλει­ψή τους ή ο περιορισμός τους γίνεται πηγή δυστυχίας.

γ) Οι θλίψεις όμως μπορεί να προέρχονται και από άλλες αιτίες κι όχι μόνο από τη στέρηση υλικών αγαθών ή προβλήματα υ­γείας. Ανεκπλήρωτες επιθυμίες, πλα­σμα­­τι­κές ανάγκες, ανέφικτοι στόχοι, πειρασμικές καταστάσεις, τραυ­μα­τι­κές αν­θρώ­πινες σχέσεις, ατομικοί ή και συλλογικοί εγωισμοί, ανυπομονησία και βιασύνη γεν­νούν θλίψη και κατήφεια σε πολλούς ανθρώπους. Ειδικότερα η ανυπομονησία και η βιασύνη, που γίνονται ευδιάκριτες σε όλες τις ανθρώπινες ενέργειες, ευθύνονται για πολλά δεινά.
δ) Το παράδοξο είναι ότι και πολλοί χριστιανοί βιάζονται να δουν αμέσως απο­τε­λέ­σματα στην πνευματική ζωή, επειδή απλώς άρχισαν να αγωνίζονται! Και απελ­πί­ζο­νται πολύ γρήγορα ή και εγκαταλείπουν τον αγώνα τους. Γι’ αυτό και ο Γέροντας Πορφύριος δίδασκε, η πνευματική εργασία να γίνεται απλά, απαλά και χωρίς βία. Και πρόσθετε: Δε θα κάνετε τίποτε με σκοπιμότητα. Να μη λέτε, “θα το κάνω έτσι για να έλθει αυτό το αποτέλεσμα”, αλλά θα το κάνετε έτσι απλά, χωρίς να το ξέρετε.
ε) Δηλαδή, συνεχίζει ο χαρισματικός Γέροντας, να προσεύχεστε απλά και μη σκέπτεστε τι θα χαρίσει ο Θεός μες στην ψυχή σας. Μην κάνετε υπολογισμούς... Η καρδιά σας να είναι απλή, όχι διπλή και ανειλικρινής· αγαθή κι όχι πονηρή και ιδιοτελής. Την απλή και αγαθή ψυχή όλοι την επιζητούν, αναπαύονται σ’ εκείνη, την πλησιάζουν χωρίς φόβο, χωρίς υποψία. Κι η ίδια ζει με εσωτερική ειρήνη, έχει αγαθή σχέση μ’ όλους τους ανθρώπους και μ’ ό­λη την κτίση.
στ) Για όσους διακρίνουν με πνευματικό τρόπο τα πράγματα, οι θλί­ψεις μπο­ρεί να αποτελέσουν αφετηρία καύ­χη­σης και τρόπο άθλη­σης στην υπομονή. Η υ­πο­μονή δεν νοείται ως παραίτηση από τον αγώνα της ζωής, αλλά ως δη­μιουρ­­γική ανα­θεώ­ρηση του τρόπου υπάρξεως και των στόχων του βίου. Ως στάση πνευ­ματικού ανε­φο­­διασ­μού και νέα εκκίνηση με εσωτερική ανακαίνιση και ωριμότερη αυ­τε­πί­γνωση. Με την υπομονή δοκιμάζεται ο άνθρωπος και αποκτά σταθερότητα. Με βάση τη στα­θε­ρό­τητα στην πίστη γεννιέται ελπίδα, όχι ως κενή περιεχομένου ονειρο­πό­ληση αλλά ως βεβαιότητα για την αγάπη και την πρόνοια του Θεού.
ζ) “Ο Θεός αποδεικνύει την αγάπη του για μας με το ότι ο Χριστός πέθανε για χάρη μας, ενώ ήμασταν ακόμη αμαρτωλοί”, τονίζει ο Απόστολος. Και πράγματι η ά­πει­ρη αγάπη του Θεού φανερώνεται στον σταυρικό θάνατο του Κυρίου. Διότι δύσκο­λα θυσιάζει κάποιος τη ζωή του για τον άλλο· πολύ περισσότερο για κάποιον ασεβή και αμαρτωλό. Αυτό όμως που δεν συμβαίνει μεταξύ των ανθρώπων, συμβαίνει ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. Κι ενώ “ήμασταν εχθροί, συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό μέσω του θανάτου του Υιού του”. Η συμφιλίωση αυτή οδηγεί στη σωτηρία, αλλά με αφετηρία την πίστη. Η πίστη μεταμορφώνεται σε εμπιστοσύνη και γεννά τη βέβαιη ελπίδα ότι η δικαίωση που χαρίζει ο Χριστός είναι δεδομένη και ζητούμενη. Δεδο­μέ­νη εκ μέρους του Θεού και ζητούμενη εκ μέρους του ανθρώπου, που υπομένει τις θλίψεις και ασκείται πνευματικά στην υπομονή.

του π. Βασιλείου Ι. Καλλιακμάνη

http://orthodoxovima.blogspot.gr
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αν θέλεις, δες κι εδώ

Για να λαμβάνεις στο Email σου τα νέα άρθρα

Αρχείο